همین اکنون

همین حالا

که نور صبح تابیده

تنم تنهاست

            بی برگ است

             وبی پندک

به یاد آن بهارانی

     گذشته روزگارانی

         سرشک اشک میریزد

   ومی خواهد

      که بازآید

          بهار من

بهار آرزوهایم

دل پژمرده ام

    ازنو

نشاط تازه یی یابد

ودرشاخ شگوفایی

گل امید

    بار آید

               ۳۱/۴/۱۳۸۲