خموش

بوی بهار میرسد فصل خزان رسیده را

مژده ای وصل میدهد جسم به جان رسیده را

هر شب تار را راهء سپیده در پی است

بوسه زند به دست وپا تیر وکمان رسیده را

جور فلک نه این که تا لحظه مرگ همره است

نوبت فیض رسیده است باغ توفان رسیده را

ره کشید بر اسمان آه دل شکسته گان

مرحم گذارد این زمان زخم زمان رسیده را

دارد خموش التجا  زه زات پاک کبریا

گرمی وصل بنما عمر به میان رسیده را

                               ۱۲/۹/۸۲

                                     چهارشنبه/هشت صبح

                                      کلید/کابل/افغانستان